Personal account of historical tragedy
When they left Pontus,
she had eight children.
And on the road, as she was coming,
they were stopped by those bandits,
the Turks.
And of the eight children…
I get emotional saying it,
they take seven of the children,
and my aunt says, “Please
leave one child.”
And one of them gets down
from his horse and takes the child, the
two-year-old. The two-year— the eldest was twelve
years old
and the youngest was two.
And
in immense pain,
she returned to Greece.
In those days, you know,
we wrote letters to the Red Cross,
hoping they might find
any
of her children.
Sadly, she didn't find a single
child. She died with the deepest,
deepest grief that she had lost all eight of
her children.
Can you tell me,
were those children killed?
No,
those children were Turkified.
Sadly.
Perhaps they're still alive.
End of transcript · 148 words · machine translated
Original transcript (Greek)
Όταν ξεκινήσανε από τον Πόντο είχε οχτώ παιδιά. Και στον δρόμο όπως ερχότανε τους σταματάνε αυτοί οι ξετέδες, οι Τούρκοι.
Και από τα οχτώ παιδιά... συγκινούμαι που το λέω, παίρνουνε τα εφτά παιδιά και λέει η θεία μου «Σας παρακαλώ αφήστε ένα παιδί».
Και κατεβαίνει ένας από το άλογό του και παίρνει και το παιδί το δίχρονο. Το δίχ-- το μεγαλύτερο ήταν δώδεκα χρονών και το μικρότερο δύο.
Και με πολύ μεγάλο πόνο γύρισε στην Ελλάδα. Τον καιρό εκείνο ξέρετε, γράφαμε γράμματα στον Ερυθρό
Σταυρό μπας και βρεθεί κανένα παιδί της. Δυστυχώς, δεν βρήκε ένα παιδί. Πέθανε με τον πολύ,
πολύ μεγάλο καημό που έχασε και τα οχτώ τα παιδιά της. Μπορείτε να μου πείτε αυτά τα παιδιά τα σκοτώσανε; Όχι,
αυτά τα παιδιά τουρκέψανε. Δυστυχώς. Ίσως να ζούνε ακόμα.
