Testimony on Violence and War Crimes
Und natürlich haben wir sie getötet.
Wir haben sie getötet
ohne jegliches Schuldgefühl.
Weil es nötig war.
Indem man sie tötete, tat man etwas Gutes.
Damals
war ich bereit zu töten,
weil ich so erzogen worden war.
Es war ein Weg, unsere Feinde zu vernichten
oder ihnen Angst vor uns einzujagen
und sie in die Flucht zu schlagen.
Ich habe mit niemandem darüber gesprochen.
Mit niemandem.
Nicht einmal mit seiner Frau? Sie lebten viele Jahre zusammen.
Sie haben nicht darüber gesprochen?
Nein. Was sollte ich ihr sagen? „Weißt du, ich bin ein Mörder“?
Das vergisst man nie. Drei oder vier Monate lang war ich
ein Mörder.
Was heißt das?
Dass ich keine Gefangenen machte.
Während der Schlacht, wenn jemand die Hände hob, machte ich keine
Gefangenen.
Das hat mich zutiefst erschüttert.
An diesem Tag,
wenn sich eine Gruppe von Männern vor mir mit erhobenen Händen
ergeben hätte,
hätte ich sie trotzdem erschossen.
Wie viele Menschen hast du so getötet?
Ich habe sie nicht gezählt.
Das kann ich nicht wissen.
Er hatte ein Maschinengewehr mit zweihundert fünfzig
Kugeln.
Ich schoss und kämpfte wie alle anderen.
Ich habe sie nicht gezählt.
Ein Junge wurde verrückt.
Er hieß Moshe Barbalat.
Wir gingen zusammen in Bnei Brak zur Schule.
Er nahm eine Granate und warf sie in ein Haus
und tötete und verletzte viele Araber.
Diese Sache mit der Granate,
wenn ich seinen Namen sage, erinnert er sich? Er hieß
Barbalat.
Moshe Barbalat.
Moshe Barbalat?
Sehr frech, aber ein guter Soldat.
Man erzählt viele Geschichten über ihn.
Ja, das sind Geschichten aus jener Zeit,
aber nichts Besonderes.
In Tantura tat er noch etwas anderes.
Er nahm eine junge, hübsche Frau, brachte sie in ein
Haus, in ein Zimmer und wollte sie
ficken.
Aber sie erwischten ihn, schlugen ihm auf den Hinterkopf und warfen ihn
raus.
Aber an keine Granate erinnere ich mich. Ich wollte eine Frau vergewaltigen, das ist
wahr.
Daran erinnere ich mich sehr gut.
Jener Mann nahm ein Mädchen, ein hübsches Mädchen,
aus der Gruppe von Menschen, die nahe bei
dem großen Haus saßen.
Sie wollten sie dort vergewaltigen.
Und ihr Onkel stand auf und sagte:
Lasst das Mädchen in Ruhe.
Und sie schossen ihm direkt dort in den Kopf.
Das Mädchen kam halb tot und völlig zerstört zurück.
Wenn das Regiment marschiert, kniet der Feind davor nieder.
Seine Dörfer fallen in unsere Hände.
In Kakún und in Tantura
wird das Regiment angreifen
und die Plage des Feindes vernichten.
In Tantura wurden sie wahnsinnig. Es war furchtbar.
Tantura war ein reiches Dorf mit schönen Häusern.
Diese Leute lebten wie Europäer,
und die Frauen trugen schöne Kleidung. Es war ein gutes Dorf.
Ein Mann vergewaltigte ein Mädchen, das wohl sechzehn Jahre alt war.
Wissen Sie, was ich meine? Das alles ist sehr hässlich.
Es gab einen Mann, der jetzt tot ist, der ein Wilder war.
Er schnappte sie sich und richtete sie in den
Gehegen hin.
Es gab eine Art Gehege mit Stacheldrahtzäunen.
Sie brachten die Männer dorthin und ließen sie auf dem Boden sitzen.
Dann kam jemand mit einem Maschinengewehr und leerte das
Magazin und lud dann nach.
Aber
wir waren nicht so.
Dieser Mann, der das getan hat, war eine Ausnahme.
Aber das wurde totgeschwiegen.
Andere nahmen Flammenwerfer und verfolgten die Menschen und
verbrannten sie. Es war furchtbar. Aber es ist verboten, darüber zu sprechen.
Ich möchte nicht darüber sprechen, weil das einen großen Skandal auslösen würde.
Ich möchte nicht darüber sprechen.
Aber es ist passiert.
Was soll ich Ihnen sagen? Es ist passiert.
End of transcript · 583 words · machine translated
Original transcript (Catalan)
I és clar que els vam matar. Els vam matar sense cap remordiment. Perquè calia. Matant-los feies una cosa bona.
En aquella època, jo estava disposat a matar perquè m'havien educat així. Era la manera de destruir els nostres enemics o fer que ens tinguessin por
i fugissin de nosaltres. No en vaig parlar amb ningú. Amb ningú. Ni amb la seva dona? Van viure junts molts anys. No en van parlar?
No. Què volia que li digués? Que sàpigues que soc un assassí. Són coses que no oblides mai. Durant tres o quatre mesos vaig ser un assassí. Què vol dir? Que no agafava presoners.
Durant la batalla, si algú aixecava les mans, jo no feia presoners. Em va afectar moltíssim, allò. Aquell dia, si un grup d'homes s'hagués rendit davant meu amb les mans
enlaire, igualment els hauria abatut a trets. Quanta gent va matar així? No els vaig comptar. No ho puc saber.
Tenia una metralladora amb dues-centes cinquanta bales. Jo disparava i lluitava com tothom. No els vaig comptar. Un noi es va tornar boig.
Es deia Moshe Barbalat. Vam anar junts a l'escola, a Bnei Brak. Va agafar una granada i la va llançar dins d'una casa i va matar i ferir molts àrabs. Allò de la granada,
si li dic el nom, se'n recordarà? Es deia Barbalat. Moshe Barbalat. El Moshe Barbalat? Molt entremaliat, però bon soldat.
Se n'expliquen moltes històries. Sí, són històries d'aquella època, però res d'especial. A Tantura va fer una altra cosa. Va agafar una dona jove i maca, la va portar a una
casa, a una habitació i se la volia tirar. Però el van enxampar, li van clavar un clatellot i el van fer fora. Però no recordo cap granada. Volia violar una dona, això és
veritat. Ho recordo molt bé. Aquell home va agafar una noia, una noia maca, del grup de gent que seia a prop de la casa gran.
La volien violar allà. I el seu oncle es va aixecar i va dir: deixeu estar la noia. I li van disparar un tret allà mateix. La noia va tornar mig morta, destrossada.
Quan el regiment passa caminant, l'enemic s'agenolla al davant. Els seus pobles cauen a les nostres mans. A Kakún i a Tantura, el regiment atacarà i la plaga de l'enemic destruirà.
Es van tornar bojos a Tantura. Va ser horrible. Tantura era un poble ric, amb cases maques. Aquella gent vivien com europeus i les dones portaven roba maca. Era un bon poble. Un home va violar una nena que devia tenir setze anys.
Sap què vull dir? Tot això és molt lleig. Hi havia un home, que ara ja és mort, que era un salvatge. Els va agafar i els va executar pels tancats. Hi havia una mena de recintes amb tanques de filferro espinós.
Hi van portar els homes i els van fer seure a terra. I va venir algú amb una metralladora i va buidar el carregador i després va tornar a carregar. Però nosaltres no érem així.
Aquell home, el que va fer allò, era una excepció. Però allò es va silenciar. Altres van agafar llançaflames i van empaitar la gent i els van cremar. Va ser horrorós. Però parlar d'això està prohibit. No en vull parlar perquè provocaria un gran escàndol.
No en vull parlar. Però va passar. Què vol que li digui? Va passar.